Yüreğime Dokunan Öğretmen

Mahmud Karakaş

Yazarın şu ana kadar yazılmış 2 makalesi bulunuyor.
  • 10 Temmuz 2018
  • 524 kez görüntülendi.

annebabaokulu.net

Uygulamalı staj dersim… İlk kez ders anlatacaktım ve bir sınıf, bir ders saati boyunca benim öğretmenliğimde olacaktı..ne büyük bir heyecan, ne tatlı bir mutluluk, ne güzel bir uğraşı! Öğretmenliği (doruk noktasında) ilk kez yaşayacağım o gün… Kapıya yöneldim..tıpkı derse ilk kez giren bir öğretmen edasıyla derse başladım sonunda! Allah’ım o ne güzel heyecan! Hani neredeyse kalbim yerinden çıkacakmış gibi içim kıpır kıpırdı! İsmimi tahtaya yazdım..ufak bir tanışma faslından sonra en çok merak ettiğim konuyu sordum öğrencilere:

“Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz?”

Gelen cevaplar hem ilginçti hem umut dolu hem de komik!

“Öğretmenim, ben iç mimar olmak istiyorum!”
“Ben büyüyünce pop star olacağım öğretmenim!”
“Ben avukat olmak istiyorum!”
“Hemşire olmak istiyorum…”

Ön sıralarda minik bir öğrenci dikkatimi çekti. Ona da söz hakkı verdim. Aramızda şu konuşma geçti:

-Sen büyüyünce ne olmak istiyorsun?

O kadar tatlı bir heyecanı vardı ki cevabı verince o mesleği icra ediyor zannettim:

-Ben yazar olmak istiyorum!
Şaşırmıştım..geçici bir heves olduğunu düşündüm ilkin. Ama sormadan da edemedim:
-Adın neydi?
-Elif Gül.
-Peki Elif Gül, yazarlar ne iş yapar?
-Öğretmenim yazı yazarlar, şiir yazarlar.
-Anladım…

Derse devam ettik sonrasında..dikkatimi çeken nokta Elif Gül’ün ders dışında bir yazı uğraşısı içinde olduğuydu. Tatlı bir sitem ile sordum:

-Ne o Elif Gül, şiir mi yazıyorsun?
Yine o tatlı heyecanıyla ve masum sevgisini ileten gözleriyle cevapladı beni:
-Evet öğretmenim, sizin için şiir yazıyorum!
Boğazımda bir şeyler düğümlendi o an..gayri ihtiyari ağladım gözyaşlarımı içime akıtarak… Dersin sonunda Elif Gül bana minik bir kâğıtta şiir hediyesini verdi. Bu kadar mı güzel olurdu bir hediye?… Sonraki günlerde benim de ona küçük bir hediyem oldu: Kitap. Stajım bittikten sonra okulu ziyaret ettim. Okula gittiğimde Elif Gül’ün bulunduğu sınıfa geçtim..sınıf, koridorun merdiven tarafından en başındaydı. Büyük bir özlemle sınıfa yöneldim. Teneffüs vaktiydi… Biraz konuştuktan sonra Elif Gül’ü sordum. Dışarıda olduğunu söyleyince bir öğrenciyi çağırması için gönderdim. Bu arada ben de koridora çıktım. Biraz bekleyince Elif Gül’ün sesini duydum! Daha merdivenin aşağısında iken beni gördü ve o saf ve tertemiz mutluluğunu, koşar adımlarla bana doğru gelirken “Öğretmenim!” hitabıyla ifade etti! Koştu ve gelip bana sarıldı Elif’im… Yüreğimdeki tarifi imkânsız umudum, mutluluğum ve heyecanım ile ‘bu uğraşının hakkını vererek yapacağım ben!’ düşüncem azmimle birleşip her zerremi sevgiyle sardı o an…
Teşekkür ederim Elif’im, öğretmenliğin özünü bana öğrettiğin için… Öğretmenlerim ve öğretmen arkadaşlarım! Bugün öğretmen olun..bugün bir yüreğe dokunun..bugün öğretmen olun…

Mahmud KARAKAŞ
05.07.2018
ŞANLIURFA

YAZARIN SON YAZILARI
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ